กระแสการประท้วงในหลายประเทศ ทั้งฝรั่งเศส อิตาลี สเปน เบลเยียม โปรตุเกส และแอลเบเนีย กลายเป็นประเด็นที่ต้องพิจารณาอย่างรอบด้าน หลังมีการหยิบภาพความวุ่นวายในต่างประเทศมาใช้ปลุกกระแสในประเทศไทย พร้อมตั้งคำถามว่า ผู้ที่สนับสนุนแนวทางดังกล่าวต้องการเห็นประเทศเดินไปในทิศทางใด
แม้ประชาชนในแต่ละประเทศมีสิทธิเรียกร้องให้แก้ไขปัญหาค่าครองชีพ ที่อยู่อาศัย การศึกษา และบริการสาธารณะ แต่หากการชุมนุมบานปลายจนเกิดการเผาทำลายทรัพย์สินหรือการปะทะ ผู้ที่ได้รับผลกระทบไม่ได้มีเพียงรัฐบาล แต่ยังรวมถึงผู้ค้าขาย คนทำงาน และประชาชนที่ไม่เกี่ยวข้องด้วย
บทเรียนจากอาหรับสปริงสะท้อนให้เห็นว่า ความหวังในการเปลี่ยนแปลงไม่ได้รับประกันว่าผลลัพธ์จะเป็นไปตามที่คาดหวัง บางประเทศต้องเผชิญความขัดแย้งและความสูญเสียยืดเยื้อ จึงควรพิจารณาทั้งเป้าหมายและผลกระทบที่อาจเกิดขึ้น ก่อนชักชวนให้ประชาชนเดินตามกระแสการลุกฮือ
ขณะเดียวกัน ประเทศไทยกำลังต่อยอดความเชื่อมั่นจากการเป็นเจ้าภาพการประชุม IMF และธนาคารโลก รวมถึงโอกาสด้านการท่องเที่ยว ซึ่งเป็นผลจากความพยายามของคนจำนวนมาก
ผู้แสดงความเห็นจึงตั้งคำถามว่า หากต้องการปฏิรูปการศึกษา ควรเสนอให้ชัดว่าจะปรับเปลี่ยนกฎเกณฑ์ใด ใช้งบประมาณอย่างไร และจะยกระดับคุณภาพการเรียนรู้ได้เมื่อใด ส่วนการตรวจสอบรัฐบาลก็ควรใช้หลักฐานและกระบวนการที่ตรวจสอบได้ มากกว่าการใช้ความโกรธเป็นแรงขับเคลื่อนโดยไม่มีคำตอบว่าใครจะรับผิดชอบหากเกิดความเสียหาย
สำหรับการนัดรวมตัววันที่ 20 พฤศจิกายนตามภาพที่เผยแพร่ ผู้แสดงความเห็นย้ำว่าไม่ควรตัดสินผู้เข้าร่วมล่วงหน้าว่าจะใช้ความรุนแรง เพราะการชุมนุมโดยสงบเป็นสิทธิของประชาชน อย่างไรก็ตาม ผู้จัดและผู้ชักชวนควรประกาศข้อเรียกร้อง แนวทางดำเนินกิจกรรม และมาตรการดูแลความปลอดภัยให้ชัดเจน
พร้อมเสนอว่า หากต้องการนำแบบอย่างจากต่างประเทศมาใช้ ก็ควรเรียนรู้เรื่องวินัยในการทำงาน การตรวจสอบด้วยข้อเท็จจริง และความรับผิดชอบต่อส่วนรวม ไม่ใช่เลือกหยิบยกเฉพาะภาพความเสียหายจากการประท้วงมาเป็นแรงบันดาลใจ
แม้ประเทศไทยยังมีปัญหาที่ต้องเร่งแก้ไข แต่การพัฒนาประเทศควรมาพร้อมข้อเสนอที่เป็นรูปธรรม เพราะหากต้องการเห็นประเทศเจริญก้าวหน้า สิ่งสำคัญคือการแสดงให้เห็นว่าจะสร้างอะไรขึ้นมา ไม่ใช่เพียงปลุกความโกรธ แล้วหลีกเลี่ยงคำถามเรื่องความรับผิดชอบต่อผลที่จะตามมา
